Menu główne

michał lewandowski

Konferencja „Partnerstwo społeczne i dialog społeczny w Polsce”

19 marca br. odbyła się konferencja „Partnerstwo społeczne i dialog społeczny w Polsce” organizowana wspólnie przez Instytut Spraw Publicznych i Fundację im. Fridricha Eberta.
Przyczynkiem do zorganizowania tej dyskusji stało się wydanie dwóch nowych pozycji przez ww. Fundację i Instytut, a są to mianowicie „Związki zawodowe na rozdrożu” prof. Juliusza Gardawskiego oraz „Dialog społeczny po polsku – fikcja czy szansa” prof. Włodzimierza Pańkowa i dr Barbary Gąciarz. Naszym związkowcom szczególnie polecamy pozycję pierwszą, gdzie prof. Gardawski poświęcił rozdział na przybliżenie założeń i działań OPZZ „Konfederacja Pracy”. Trzeba również dodać, że jakkolwiek związki zawodowe mają już od dłuższego czasu nieprzychylną prasę, to podejście prof. Gardawskiego do naszej działalności jest bardzo pozytywne.
Wracając do konferencji, poza zapoznaniem uczestników z nowościami wydawniczymi w części I, miała ona na celu przybliżenie aspektu dialogu społecznego w Polsce, jego uczestników oraz reakcji wobec problemów rynku pracy. W tej części panelu do dyskusji zaproszeni zostali przedstawiciele strony pracodawców: Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych – Tadeusz Sułkowski i Konfederacja Pracodawców Polskich – Marian Osuch, przedstawiciele pracobiorców: OPZZ – Wiceprzewodniczący Ryszard Łepik i NSZZ „Solidarność” – Zbigniew Kruszyński oraz strona rządowa: Dyrektor Gabinetu Politycznego MPiPS – Dagmir Długosz i Przewodnicząca Senackiej Komisji Ustawodawstwa i Praworządności – prof. dr hab. Teresa Liszcz.
Niestety, ta część konferencji wypadła nienajlepiej, poza kilkoma wątkami. Wiceprzewodniczący Ryszard Łepik pobił przygotowaniem merytorycznym swych adwersarzy, ale to już u Niego chyba standard. Dowodził min. tezy, że koszta pracy w Polsce nie tylko nie są duże, ale pod tym względem przewyższamy prawie wszystkich konkurentów z krajów OECD. Mniejsze koszta pracy wykazują tylko Węgry i Meksyk, więc zgodnie z logiką pracodawców tylko tam należałoby inwestować co oczywiście jest kompletną bzdurą, ale uzmysławia irracjonalne dążenie tejże strony do liberalizacji prawa pracy.
Ciekawe były również słowa Dyrektora Departamentu Stosunków Pracy, członka Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Tadeusza Sułkowskiego, który mówił o dialogu z OPZZ w sprawie prac prowadzonych nad ewentualna liberalizacją Kodeksu pracy i prawa pracy. Rozmowa zeszła na temat dlaczego OPZZ nie zatwierdził wynegocjowanych zmian, a Pan Sułkowski odpowiedział, i tutaj UWAGA CYTAT, że dlatego, iż „w propozycjach zmian Kodeksu pracy brak jest pozytywnych elementów skierowanych do pracowników”.
Panu Sułkowskiemu dziękujemy za szczerość, a kwestia dlaczego związki nie przyjęły proponowanych zmian jest już chyba jasna.
Z kolei wypowiedzi prof. dr hab. Teresy Liszcz cechowała złość na wszystkie strony partnerskie dialogu, a to już dobrze zważając na to, że media na jedynego winowajcę problemów na rynku pracy nieustannie kreują tylko związki zawodowe.
Panel III dyskusji miał temat „Siła czy słabość związków zawodowych”. Niestety, i tutaj bez rewelacji. Zaproszeni goście to Krzysztof Zgoda z Działu Rozwoju Związku Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, Zbigniew Janowski – Przewodniczący ZZ „Budowlani”, prof. dr hab. Leszek Gilejko z Kolegium Ekonomiczno-Społecznego SGH, dr Jacek Sroka z Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Cezary Miżejewski – Przewodniczący Ogólnopolskiego Pracowniczego Związku zawodowego „Konfederacja Pracy”.
Pewne nadzieje wiązaliśmy z osobą Krzysztofa Zgody, a warto przypomnieć, że to właśnie Dział Rozwoju Związku zainspirował do utworzenia OPZZ „KP”. Dział Rozwoju już od dłuższego czasu zajmuje się tworzeniem komórek związkowych w nowych sektorach gospodarki, min. handlu i usługach ze szczególnym naciskiem na super i hipermarkety. Jednak nie było możliwości (a może chęci z drugiej strony?) do wymiany doświadczeń.
Na tle reszty rozmówców Cezary Miżejewski wyróżniał się zdecydowanie tak poglądami, jak i nastawieniem do działań pracodawców. Zdaje się więc, że w świadomości przedstawicieli Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych i Konfederacji Pracodawców Polskich ukształtuje się wizja silnie lewicowego, klasowego i konfrontacyjnego związku zawodowego, którego należy unikać jak ognia. Jest to jednak dla nas efekt bardzo pozytywny, ponieważ ich strach przekłada się jednocześnie w naszą siłę.

2002-03-21